يه بــــار تنهـــا شدن بسته

نميخوام ايـن دل خسته

بشه تحقير ديگـه بسته

ديگه عـــــاشق نميمونـم

ديگه از تـــو نميخونم

بزار تنها باشم  تنها

ديگـــه هرگـــز نميتونـم

ديگـه اين دل نميتونه

تو رو بيگانه ميدونـــــه

شكستـه اين دلـــم صد بـــار

ديگـه اينبـار نميتونه

يه روز عاشق ترين بودم

برات من بهتريـــــن بـودم

ندونستم توي رويـــام

توقلبت آخرين بودم

   

 

شــــــــــــــايعست حـــــــــــــــــــــال مــــــن دلـــــــــــــــزده بـــــــــــــــــد نيست

حالــــــــــــــــــــــم از آنچـــــــــــــــــــه ســـــرم اومـــــده بـــــــــــــــد نيست

روزگــــــــــار لطفــــــــي بـــــــــه مـــــــن نكـــــرده امــــــــا دنيــــــــا

دنيــــــــــــــــا اونجــــــــــوري ميگـــــــــن بده بــــــــــــــــــد نيست

اينكـــــــه دنيــــــــــــا بــــــــــي ســـــــوار و بــــــــــــي غبـاره

يه دروغــــــــــــــــــــــــــــه يه دروغـــــــــــــــــــــــــــــــه

اينكــــــــه شب كــــــاري نداره بــــــــــا ستــــــــــاره

يه دروغـــــــــــــــــــه يه دروغــــــــــــــــــــــــــه

اينكـــــــه ساحل نميخواد موجـــــــا بميـــــرن

يه دروغـــــــــــــــــه يه دروغــــــــــــــــــــه

اينكــــه دريــا ماهيــــــاشو دوســت نداره

يه دروغـــــــــــه يه دروغــــــــــــــــــه

اين دروغه يه شايعست كه من بريدم

اينكـــه از تــــو گذشته نــــا اميــــدم

من يكـم سرم شلـوغِ فكــــــــــــره

كه اونم درست ميشه گـل سپيدم

           دروغــــــه نيســـت ؟

بـاشه میـرم...

میـرم تـو تنهـائیام بمیـرم

بـی تـو....

بـی تـو....

تـو زندون خیـال تـو اسیـرم

دیگـه دیگـه دیـره

اونکـه گفت دوست دارم داره میـره

شایـد روزی بفهمه

ک دلم بـی اون داره میمیـره

ای کاش ک من مـی فهمیـدم

حرفـای تـو همش دروغــــــــــه

افســــوس و صد افســـوس....

نگـات پیش منــه امــا دلت شلوغــــه

خستـــــم....

خیلــــــــی خستم....

تــــو رفتـی و چه بی صدا شکستـــم

سوختـــم...

آره سوختـــم....

دل به نگـــاه غریبــــه بستم

میــرم....

آره میــرم...

میـرم تـو تنهـائیام بمیـرم

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

بــــــارون مياد تا پشت در باشي

مــــا تــــــو لباس يــه نفر باشيم

بــارون و چتر و كوچه هم دستن

تــــا مـــــا بهم نزديكتــــر باشيم

مـــن مـــال يك دنيــاي كوچيكـــم

دنيـــــاي كوچيكي كــــه تاريكـــم

دورم كـــــه باشم از تــو ميدونـم

بـــه دوري تـــــو خيلي نزديكـــم

تقويم مــن هر روز غـــــــم داره

هـــــر روز صدتـــا متهــــم داره

دنيـــام پـــــــر از فردا و ديروزه

تقويــم من امـــروز رو كــم داره

صحبت سر امروز و فـردا نيست

تو دنياي تو واسه من جــا نيست

هر جاي اين كابوس رو مي گردم

انگيزه اي به اسم رويـــــا نيست

پيراهن بــــارون رو مـــي پوشـم

دنيــــا رو مي گيـــــرم در آغوشم

امــــا چه آسون ميـــرم از يــادت

وقتـــي ميگـــي يـــادت فـراموشم

تقويم مــن هر روز غـــــــم داره

وقتــي ميگــي يــادت فـراموشم

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

چـوب عــاشقيمو خوردم

بــد جوري كــم اوردم

من اين گريه هاي تلخو

از تو يادگــاري بردم

تا از چشم تـو افتادم

مثل نـاله اي در بادم

گـاهي در دلم مي مـاني

گاهي مي روي از يـادم

ابرم كه همش در ترديدم

بـادم كـه همش سرگردون

ماننـد كويــري تشنـه

دور افتادم از بـارون

لبخند از لـب من دوره

عشقـت وصلـه نــاجوره

مردم من ازاين دلتنگي

مردم من ازاين دلشوره

چـوب عـاشقيمـو خوردم

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

بـــه تــــو از تــــــــو می نـويسم

ای هميشه از تـــــــــو زنده

وقتی که بن بست غربت

سايه سار قفسم بود

زير رگبار مصيبت

وقتــی از آزار پـــاييز

قاصد چشـــــــم تــــــو آمــــد

مـــــــــژده ی روييــــــــــدن آورد

ای عزيــــــــــــز رفتـــــه از دست

گم شد و بـــه قــصه پيوست

در حضور حضرت تــو

تــا ابد در حسرت تــــو

نـــــامه ای نوشته بــر بــــــاد

کـــه بـــــــه اسم تــــــــو رسيـدم

ای تـــــو يـــــــارم روزگـــــــارم

گفتنـــی هـــا بــا تـــو دارم

ای تـــــــو يــــــارم

از گذشته يادگـارم

ای عزيــــز رفتـه از دست

گــــم شد و بــــه قــصه پيـــوست

گريــــــه شد معنـــــــای لبخنـــد

مــــا گذشتيــــم و شکستيـــــم

عشـق مـا از مـا فنا بود

برتــــــــر از مـــــــــــا عشـــق مــــــا بود

برتــــــــر از مـــــــــــا عشـــق مــــــا بود

منم و دل شكستم................

كه داره مي ميره اينجا...........

هيچ كسي دور و برم نيست....

چقدر دلگيره اينجا....................

منم و سكوت تلخي...................

كه نشسته تو و جودم...................

اتاق سوت و كور من........................

از تو و خاطرات تلخ تو سيره..................

اگه نباشي قلب بيچارم............................

توي تنهايي مي ميره..........................

حرفاي تكراري من.........................

كه ديگه باب دلت نيست...............

اونقده دلشوره دارم..................

كه نمونده شور و حالي............

كاش منم مثل تو بودم.............

مي زدم به بي خيالي ............


منم و سكوت تلخي كه ....

^{من به درماندگی صخره و سنگ}

^{من به آوارگی ابر و نسیم}

^{من به سرگشتگی آهوی دشت}

<sup>من به تنهایی خود می مانم

من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی گیسوان تو به یادم می آید</sup>

^{شعر چشمان تو را می خوانم}

^{چشم تو چشمه شوق}

<sup>چشم تو ژرف ترین راز وجود برگ بید است که با زمزمه جاریه باد تن به وارستن عمر ابدی می سپرد

تو تماشا کن

که بهاری دیگر

پاورچین پاورچین

از دل تاریکی میگذرد

و تو در خوابی

 پرستو ها خوابند و تو می اندیشی

به بهاری دیگر

به یاری دیگر</sup>

<sup>اما برای من

نه بهاری

و نه یاری دیگر</sup>

 <sup>افسوس

من و تو  دور از هم می پوسیم

غمم از وحشت پوسیدن نیست

غمم از زیستن بی تو در این لحظه پر دلهره است

دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست

از سر این بام
این صحرا
این دریا
پر خواهم زد

خواهم مرد
 و غم تو این غم شیرین را

با خود به ابد خواهم برد</sup>

افســــــــــــــــــوس ...

ميدوني اين دلم از دست تو زندگي نداره

ولي من عاشقتم عاشقي خستگي نداره

ديوونم اين كه به احساس تو بستگي نداره

عاشقي خط خطيه صافي و سادگي نداره

خوب ديگه سپردمت من دست اون خداي عالم

هي ميگي ديوونتم من  توكه راست ميگي عزيزم

عزيزم ببين چي ميگم مهربونيات چه ريزن

اونا كه دوست ندارن چقده واست عزيزن

عاشقي خط خطيه صافي و سادگي نداره

خدايا سرده اين پايين از اون بالا اگه ميشه نگاه كن

يه كاري كن اگه ميشه فقط گاهي خودت قلبمو پاك كن

خدايا سرده اين دستام از اون بالا خودت ببين ميلرزه

مگه حتي همه دنيا به اين دوري به اين سردي مي ارزه

تمومش كن ديگه بسته شدم از زندگي خسته

يه زخمي دارم از دردش ميسوزم و ميخوام بميرم

خدايا من دارم ميام يكم با من مدارا كن

شنيدم گرمه آغوشت اگه ميشه منم يه گوشه جا كن

ديگه از دنيا بريديم دلامون خيلي گرفته

تو كجايي كه ببيني كه همه جا را غم گرفته

ديگه از دنيا بريديم دلامون خيلي گرفته

تو كجايي كه ببيني كه همه جا را غم گرفته

در سراشیبی تقدیر

نام مرا

   با نام تو تشنه کرده اند

       و رفتنت را

          بر دلم داغ نهاده اند

             دریغ

                از دریایی که در چشمهایت نشسته است

                    بی آنکه بخواهد

                        آیینه ها را آبی ببیند

                           یادگار ردپای انتظارت آمدنت را دریاب

                               که تکرار آبی ترین زلال ها

                                  در پیوسته ترین اشتیاق های رسیده ی ابدیت

                                      تو را تداعی می کند

                                          برو به فکر من نباش

                                              برو به پای من نسوز

                                                  برو به فکر من نباش

                                                     من یه جوری سر میکنم

                                                        زندگی رو با سختیاش........ا

                                                           با که درددل کنم؟

                                                             با کسی که پرنده بود برام؟

                                                                 با کسی که اشیانه بود

                                                                     دلم به چه خوش بود

                                                                        کاشکی  پرنده پر نداشت

                                                                          از پریدن خبر نداشت

                                                                              درخت باغ آرزوش

                                                                                 دغدغه تبر نداشت 

       با کي درددل کنم؟

شايد تو ميخواهي مرا در كوچه ها امشب

پشت ستون سايه ها زيــر درخت شب

مي جويم اما نيستي در هيچ جا امشب

اي ماجراي شعر و شب هاي جنون من

آخر چگونه سر كنم بي ماجرا امشب

هر شب صداي پاي تو مي آمد از هر چيز

حتي ز برگي هم نمي آيد صدا امشب

حال سايه اي ديدم شبيهت نيست

اما حيف اي كاش مي ديدم به چشمانم خطا امشب

امشب ز پشت ابرها بيرون نيامد ماه

بشكن قرق را ماه من بيرون بيا امشب

گشتم تمام كوچه ها را يك نفس هم نيست

شايد كه بخشيدن دنيا را به ما امشب

طاقت نمي آرم تو كه مي داني از ديشب

بايد چه رنجي برده باشم بي تو تا امشب

           ........................

امشب ز پشت ابرها بيرون نيامد ماه

واسه او فرقي نداره

اون رو به خدا سپردم

تا نگه دوستم نداره

هميشه به ياد اونم

گرچه اون دوستم نداره

پس بزار اينو بدونه

اين دلم به ياد اونه

اي خدا خودت گواهي

كه چطور دوستش ميداشتم

ولي اون منو نميخواست

چاره اي جز اين نداشتم

حالا من تنها و خسته

با دلي آسون شكسته

توي اين عذاب روحم

كه يارم ازم گذشته

اي خدا خودت گواهي

                           بي تـــو ترانه پـــر گريست

                                      خيلي سخته از تـــو خوندن

                                                    بــــي تـــــو درمونده و خسته

                     زخمي از تـــاب و تب 

                                  مـــــوندن و رفـــــتن....

                                                    اي غـــم دنيـــا مثل رويا

                     توي چشماي تــو پنهون

                                   بي تـو نفس ميله ي زنــدون

                                                    نذر تو عاشقي اين دل داغون

                     آرزويـــي كـــــه ندارم

                                 بجز از نور نگاهت به شب من

                                                     نفسم بي تـــــو ميگيره

                    چشم من مونده به راه تو شب من

                                         انتظــــــاري كــــه كشيدم

                                                   همه با اشك تو كابوس شب من

                    شب من بي تو ميميره

                                   شده چشماي تو فانوس شب من

                                                   تــــو را بــــه دنيــــــــا نميدم

                    بسته هرچي سختي ديدم

                                    اي تـــــو از همه خودي تر

                                                   بــــا تــــــــو از قفس پريدم

                    بي صدا بـــه پات شكستم

                              دل به چشماي تـــو بستم

                                            خط بزن تنهـــــاييامو

                                                      كه به پاي تــــو نشستم

  بسته هرچي سختي ديدم

                                 هنوز نرفتي از پيشم دوريت داره زجرم ميده

از كه پنهان كنم اين راز دل خسته خويش

از نسيم كه پيام آور توست

از بهاري كه مرا رسوا ساخت

از خدايي كه خودش مي داند

عشق

وحشي تر از آن است كه پنهان ماند

كنم هر شب دعايي كز دلم بيرون رود مهرت

   ولي...

ولي آهسته مي گويم

الهي بي اثر باشد

امشب شب آخره مزاحمت دلت شدم

خورشيد فردا مال تو ببخش عاشقت شدم

بدرقه لازم نداره خودم ميرم عزيزترين

نزار بمونه زير پا قلبمو بردار از زير پا

دوست دارم براي تو فقط  يه حرف ساده بود

غافل از اينكه قلب من منتظر اشاره بود

             آره منتظر يه اشاره بود

    خدانگهدار

عاشق شدم كاش ندونه

دست دل من رو نخونه

اگه بدونه ميدونم ميگه با من نمي مونه

اونكه دل من پي اون گيره

اگه بدونه ميزاره ميره

اگه بدونه ديوونم كرده

ميره و ديگه برنميگرده

چشماي اون سر بسرم ميزاره

داره بلا سرم مياره اما خودش خبر نداره

عاشق شدم

دلواپسم

گرفته راه نفسم

دلهره دارم

كه به اون ميرسم يا نميرسم

                                 كه به اون ميرسم يا نميرسم

من هستم و سكوت غم انگيزي و به آن

                 عشق

                                                                   مي گويند.

با تو الفباي عشق را آموختم

                             نداي قلب عاشقم را به گوش همه رساندم

                                                         به تو و كلبه عشقمان باليدم

                         تو همه گمشده ام شدي

حال كه اينچنين شيفته توام باش تا در كنارت آرامش بيابم

                                            باش تا در كنارت آرامش بيابم

به كدامين جرم

حكم صبر

براي من صادر شد ؟

جرم من عشق بود!

خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا....

يك دنيا حرف ناگفته دارم

دلـم میگه مبارکـه

قدر اشکاتُ بــدون

هنوز چشات بی کلکه

وقتی که گریم میگیـــره

یه آسمون بارونیـــم

اما به کی بگم خدا

من تو دلـم زندونیم

سرمُ بالا مــــی گیـــرم

کسی جوابـم نمیـــــده

خیلی شباست یه رهگذر 

به گریه هـام نخندیـده

چـــــه روز و روزگاریه

من و یه دنیا بی کسی

شدم یه مشت خاطــره

یـــه کوره دلواپسـی

میخوام تلافـــی نکنـــم

حرمت دل رو میشکنــن

دارن به جرم سادگیم

چوب حراجم میزنــــن

تـــو این ولایت غریــب

دل مرده ها عزیزترن

قحطی عشق عاشقــاست

قلبای سنگی میخـــــرن

              کســی جوابـمُِِ نمیـده

این چـــــه حس غریبـــــیه کـــه تــــو وجـــود منـــه

پیدانشداون کسی کـــه تموم این وجودمه            

میخوام برم دنیـا وفــــــا نــــــداره                                                           

هـــــر ثانیش خـــاطرت مــیاره                                                                    

باید برم یه جا تــــو این زمونه                                                                       

رها کنم دلی کــه بـی نشونه                                                                      

سهم من اززندگی هیچی نبـود                                                                  

کسی ندیددستامن چه خالی بود                                                             

باید کــــه احساس قلبمـــــــــو ببندم                                                       

بــــــه هیچ کسی تـــو دنیــــــا دل نبندم                                               

میخوام برم دنیــــا وفـــــــــــــــــا نـــــــــداره                                         

هــــــــــر ثــــــــانیش خـــــــــاطرت مــیـــــــــــاره                               

 بــــــاید برم یــــــــه جــــــــــــــا تــــــو ایـــــــن زمونه                     

رهـــــــــــــــــــــا کنم دلی کــــــــــــــــه بـــــــــــی نشونه    

                                   دنیا وفا نداره

من و تو دو تا ستاره توي قلب آسمونيم

اما پشت ابرا مونديم بي فروغ و بي نشوني

من و تو دو تا پرنده كه توي قفس اسيريم

گوشه ي زندون دنيا يه روز از غصه مي ميريم

من و تو دو تا غريبيم توي شهر بي پرنده

كسي اينجا نمي پرسه كه محبت كجا بنده

من و تو دو تا پرستو كه نداريم آشيونه

غم اين زمژستون سرد تا ابد با ما ميمونه

جاده ها منتظرن من و تو بايد بريم

قاطي پرنده هاشيم يه گوشه دونه بگيريم

ما بايد دل بكنيم دل به دريا بزنيم

جاده ها منتظرن من و تو مسافريم

       من و تو دو تا غريبه

مثنوي باز تو و درد دل خوني مـن

پاك شرمنده ام اي باعث مجنوني مـن

مثنوي جان تو وجان غزل حرف بــــزن

مثنوي قهـــر مكـن چند بغـل حرف بـــــزن

شوق يك چلچله پــــــرواز مـــرا خواهد كشت

مثنوي ناز مكـــــن نـــــاز مـــــرا خواهـــــد كشت

مثنوي جان به كجـــا مـــي برد اين خــــواب مــــــرا

كه جــــــدا كرده از انديشــــه مهتـــــاب مـــــــرا

نرسيده به خدا جرم مــــــرا جـــــــــار زدند

دو درخت آن طرف باغ  مرا دار زدند

دو درخت آن طرف سايه دلتنگي من

گريه مي كرد كسي در حرم سنگي مــن

دل من تنگ تر از تنگ نگـاه منـــو توست

عشـــــق سرمــايه تفسير گنــــاه من و توست

دلـــــم از خويش فــراريست قــفـــس بــفرستيـــد

دوستــــان پنجره بـــــاز اســـت نفـــــس بفرستيــــد

كوچـــــــه در سيطره سايـــــه تــــب ريزيهاست

روي قنديل دلــــــم پچ پچ پاييزيهـــــاست

سر بي درد به ديوار بلا بـــــــايد زد

خويش را در نفس درد صدا بايــــد زد

دو سه روزيست كه ايمان مـــــرا دزديدند

سفره بـــــز است ولي نان مــــرا دزديدنـــد

جرمـــــم اين بود كــــه هي تكيه به بـاران دادم

بـــــي سبب نيست كه از چشـــــم خودم افتــــــادم

خودم از پنجره ديدم كه مرا مــــــــــــي بردند

خوره ها چنگ زنان روح مرا مي خوردند

درد خوراك دلـــــم بود نمي دانستــم

آسمان چاك دلم بود نمـــــي دانستم

شانه شعـرفـرو ريخـت سقوطي رخ داد

باز ابليس سخـــن گفت هبوتـــــي رخ داد

شاخه نـــور بـــه دستم بده تــا ســــــير شوم

پر نماندست كه مــــن نيز زمين گيـــــــــر شوم

پر نماندست كــــه از پنجره پرتــــاب شـوم

پر نماندست شبي ساقي مهتـــــاب شوم

آي مردم بخداجسم شما دار شماسـت

مرگ همسايه ديوار به ديوار شماسـت

من كــــه رفتم بنويسيد دمش گـــــرم نبود

بنويسيــــــد صدا بود ولــــي نـــــــرم  نبــود

بنويسيد كه بــــاران بـــه خيابـــــــــان برخورد

بنويسيد كه مردي بـــــــه زمستان برخورد

خانه در خاك خـــــدا داشت تماشايي

بنويسيد دو خط مانده به تنهايي

بنويسيدكه با ماه كبوتر مــي چيد

از لب زاغچه ها بوسه باور مــي چيد

بنويسيد كــــه با چلچله هــــا الفت داشت

اهل دل بود و بـــا فاصله هــــا نسبت داشــت

دلش از زمزمه نــــــــور عطش مــــــــي باليــد

ريشه در مــــاه ولي روي زمين مي پيچيد

بنويسيد زبان داشت ولي لال نشد

بنويسيد كه پوسي ولي كال نشد

پرطوفان غزل بود ولـي سيل نداشت

بنويسيد كه دل داشت ولــــي ميل نداشت

پنجه بـــــر پنجره روشن فــــــــردا ميـــزد

وسعت حوصله اش طعنه بـــــه دريــــــا ميزد

وقتي از چــــار جهت پنجــــره پاييز افتاد

او به فرمول فرو پاشي گل پاسخ داد

بنويسيد به قانون عطش آب نداد

و كسي كودك احساسش را تـاب نداد

سرد و سرما زده از سمت كوير آمده بود

كودكـــــي بود كــه در هيئت پيـــــر آمده بود

تـــا صداي دل خود چنـــد تپش فاصلـــــه داشت

گــــاه بـا فلسفه عشــــــــــــق كمـــي مسئله داشت

كــــوه غــــــم بود ولي چنــــــد بلا صبــــــــر نداشت

طاقت ديــــــــدن خورشيد پس ابــــــــــر نداشــت

او بـــــه هر زاغچه امكان تكلـــــم مــــي داد

كركس و چلچله را يكسره گندم مي داد

پير خو بود و هم صحبت كودك مي شد

مثل ديوار ولي گـــــــاه مشبك مـــــي شد

اعتمادي بـــــــه طبـر خوردن پاييز نداشت

آسمان بـــــود ولــــي بــــارش يكريز نداشت

بي گدار آب نمي زد بـــــه دل برزخ عشـــــــــق

لحظه اي سرد نشد در نوســـــان يـــــخ عشــــــق

برزخ از پنجره چشـــــم دلش گـــــــل مي كرد

هرچه مي ديد نمي گفت تحمل مي كرد

بنويسيدكه درآتشي ا باران زيست

بنويسيد كه بــــا فلسفه انسان زيست

ماه در حوصله حوضه دلش گـــم مي شد

تكـــه تكــــه دل او قسمت مـــردم مي شـــد

مثـــل ماهي همــــــه خاطره اش آبــــــي بود

روشــــن از آينه اش بركـــــــه مهتابــــــي بود

شعر از همهمه ي سينــــــــــه او داشت خبـــــــــر

بــــه درختان لـــب جاده نمــــي گفت طبـــــر

گرچه يك عمر درون قفس مردم بود

بنويسيد كه او هــم نفس مردم ـبود

هرچه مي ديد نمي گفت تحمل مـي كرد

آي مردم بخــــدا درد تنـــاول مـــي كرد

خانــــه در خاطره خلوت پوپك هــــا داشت

حس معصوم هم آغوشي پيچك هـــــــا داشت

آخريــــــن مـــــرد مـــه آلود زمستاني بـــــــود

شاعر خوشه اي از واهــــه ي انسانــــــي بــــــود

پشت هر پنجره اي جرم مرا جــــار زدنــــــد

دو كلام آن طرف شعر مــــــرا دار زدند

دو كلام آن طرف فلسفه فاني شــب

دختر روز فروريخت به پيشاني شـب

من كه رفتم گل ريواز اذان خواهـد گفـت

گندم سوخته از قحطي نـــان خواهـــد گفت

زيـــــر زردابــــه پاييز مــــرا غســــل دهيد

در شـــب گريــــــــه كاريز مـــــــرا غسل دهيد

پس دعـــــــا كن كه بــــــه آتشكـــده نــــان نرسي

بــــه شب منجمـــد آبـــــــــاد زمستـــــــان نرســـــي

شــــــب درازاست تــــــــورا فرصـت بيــــداري نيست

باورت نيست ولــــــي پنجــــره هــــــم كــــــــاري نيست

دل من تنگ تر از تنگ نگاه منو توست

هان اي شب شوم وحشت انگيـــز

تا چند زني به جانم آتــــــش

يا چشم مرا ز جاي بر كـــــن

يا پرده ز روي خود فروكــــش

يا باز گـذار تــا بميـــرم

كز ديدن روزگـــار سيـــرم

ديريست كه در زمانـــه دور

از ديـده هميشه اشـك بــارم

عمري به كدورت و پلـم رفـت

تا باقي عمر جــان سپــارم

نه بخت بـد مراست سامــــان

اي شب نه توراست هيچ پايان

چنديـن چه كـني مــرا ستيزه

بست نيست مـرا غــم زمانـه

دل مي بري و قـرار از مــن

هر لحظه بــه يك ره  فسانـه

بس بس كه شدي تو فتنه اي سخت

سرمايـه ي درد و دشمـــن بخــت

اين قصه كه مي كني تو با مــن

زين خوبتر هيچ قصـــه اي نيست

خوب است وليك بايد از درد

نالان شد و زار زار بگريست

بشكست دلــم ز بيـقــراري

كوتاه كن اين فسانه بـاري

آنجا كه ز شاخه گل فرو ريخت

آنجا كه بكوفت بـاد بـر در

وان جــاكه بريخـت آب مواج

تابيـد بـر او مــه منـور

اي تيـره شب دراز دانـــي

كانجا چه نهفتـه بــدنهانــي

بودسـتت دلـي ز درد خوــني

بودست رخي ز غــــم مكـدر

كو آن همه بانگ و نالــه زاري

كو ناله عاشقــان غمخــــوار

در سايـه آن درخت هـــا چيست

كـز ديده عالـمي نهــــان است

عجز بشـر است ايـن فجايــع

يا آنكه حقيقت جهـــان است

در سير تـو طاقتم بفرســـود

زين منظره چيست عاقبت سـود

تو چيستي اي شب غـــم انگيز

در جستجوي چه كاري آخــــر

بس وقت گذشت و تــو همانطور

استاده بــه شكل خــوف آور

تاريـخچـه گذشتگـــــــــاني

يا راز گشـــاي مـــــردگاني

تو آينه دار روزگــــــــاري

يا در ره عشق پـــــرده داري

يا دشمن جـــــان مــن شدستي

اي شب بنه ايــن شگفت كاري

بگذار مرا بــه حالـت خويش

با جـــــان فسرده ودل ريش

بگذار فرو بگريدم خــــواب

كز هر طرفي همي وزد بـــــاد

وقتيست خوش وزمانه خامــوش

مرغ سحري كشيد فريــــــاد

شد محو يكان يكان ستــــاره

تا چند كنم به تـــو نظاره

بگذار بــه خـــواب اندرايم

كز شومــي گردش زمانـــــه

يك دم كمتر بــه يـــــاد آرم

آزاد شوم ز هــر فسانــــــه

بگذار كـه چشم هــا ببندنــد

كمتر به من اين جهـان بخندنــد

كمتر به من اين جهان بخندند

رسيده ام به هجر يـــار لـــعنت بـــه رسم روزگـــــــار

رسيده ام به ايـن كلام عمـــــري نمـــــانده بــــــادوام

رسيده ام به چشم تر بــه يك غـــــروب پــــر خطــــر

رسيده ام به يك دروغ بــــه يك نگتـــاه بـــــي فروغ

رسيده ام به اسم شب بـه لحظه هـــاي سوز و تــــب

رسيده ام به درد و غــــم به گريــــه هاي دم بــــه دم

رسيده ام به بغض خيس بـه چشم هايي هميشه خيس

رسيده ام به يك جنــــــون بــــه يك نگاه پر ز خــون

رسيده ام به رنگ خون بــــه بغض بـي نام و نشـون

رسيده ام به يك گـــذر بــــــه نالـــه هاي بـــي ثمـــر

رسيده ام به يك سراب بــــه يك سوال بــــــي جواب

رسيده ام به يك حباب بــــــه شوم ترين لحظه خواب

رسيده ام به يك كوير بـــــــه يــك دل بهانـــــه گـيــر

رسيده ام به پشت در بــــــه شكوه هاي در بـــــه در

رسيده ام به يك محال بـــه خواسته هاي خيس و كال

رسيده ام به يك شكست به دردي كه بـــه دل نشست

رسيده ام به يـك نــــفس بـــــه زندگـــــي توي قفس

رسيده ام به يك قفس بـــــــه لحظه هاي بـــــي نفس

رسيده ام به نا نجيب بــــه هق هق هاي بس نجيـــب

رسيده ام به نارفيق بـــــه خنجـــــر و بــــه زهر تيغ

رسيده ام به ســـوز دل بـــــــه مردمــــان مـــرده دل

رسيده ام به فاجعه بـــــــه مـــــرگ مهر و عاطفــــه

رسيده ام به انتهـــــــا بـــــــه تار و پـــود مرده هــا

رسيده ام به تار و پـــود بـــــــه دلهره هـــاي كمبود

رسيده ام به شوره زار بــه روزگــــار بــــي بهــــار

رسيده ام به مرگ خويش بــــه خاطرات ريشه ريش

رسيده ام به آخـــر كار بــــــه بوســـــه بر طناب دار

رسيده ام به فصل زرد بـــــه مـــرگ آلوده بــــه درد

رسيده ام به آخر كار به بوسه بر طناب دار

رسيده ام به فصل زرد به مرگ آلوده به درد

يكي هست

تو قلبم

كه هرشب واسه اون مينويسم و اون خوابه

نميخوام بدونه واسه اونه كه قلب من اينهمه بيتابه

يه كاغذ

يه خودكار

دوباره شده همدم اين دل ديوونه

يه نامه كه خيسه پراز اشكه و كسي بازم اونو نميخونه

يه روز همينجا توي اتاقم يكدفعه گفت داره ميره

چيزي نگفتم آخه نخواستم دلش رو غصه بگيره

گريه مي كردم در رو كه مي بست ميدونستم كه مي ميرم

اون عزيزم بود نميتونستم جلوي راهش رو بگيرم

ميترسم

يه روزي

برسه كه اونو نبينم بميرم تنها

خدايا كمك كن نميخوام بدونه دارم جون ميكنم اينجا

سكوتِ

اتاقا

داره ميشكنه تيك تاك ساعت رو ديوار

دوباره نميخواد بشه باور من كه نمياد انگار

         يكي هست تو قلبم

مرحم باش براي دل خسته ام

نسوزان قلبم را

تو كه قلبم را به آتش كشيدي

مگر قلبم چه گناهي كرده است كه اينگونه بايد در عذاب توباشد

مرحمي باش براي اين دل خسته

اميدي باش براي اين قلب شكسته

چرا ميسوزاني قلبي كه تو را ديوانه وار دوست دارد

چرا شكنجه مي دهي قلبي كه آرزويش خوشبختي تو است

چرا با قلبم بازي مي كني

قلبي كه عاشق تو است

چرا دلم را مي شكني دلي كه به انتظار رسيدن به تو است

گناه من چيست عزيزم؟

چرا مرا عاشق كردي و خودت را از عشق خسته

من به اميد هم زباني و همدلي با تو آغاز كردم

چرا آن آغاز را به پايان رساندي

مرحم زخم كهنه قلبم باش

اين زخم را زخمي تر نكن

اين دل شكسته را خرد خرد نكن

بگذار قطعه اي از اين قلب در سينه ام بماند

مرحم دردم باش

خيلي خسته ام

مرحم دل خسته ام باش

چشمهايم را به تو داده ام تا عاشقانه به آن خيره شوي

نه اينكه لحظه به لحظه اشكم را در بياوري

قلبم را به تو دادم كه به آن عشق بورزي محبت كني

نه اينكه آنرا بسوزاني و بعد بي خيال از آن بگذري

مرا پريشان نكن من صبر و طاقتي ندارم

بي گناهم بخدا هيچ راهي ندارم

چرا بايد اينگونه مرا غمگين كني؟

چرا بايد اينگونه مرا از خودت دلگير كني؟

مرحم باش براي دل خسته ام

آرام كن مرا از اين حال و هواي ابري و دلگرفته ام

خستگي زندگي را از تنم رها كن

نه اينكه مرا از اينكه خسته ام خسته تر كن

نسوزان قلبم را

تو كه مرا نابود كردي

چه ميخواهي از من

من كه در راه عشقت جانم را نيز فدايت كردم

سرپناهي باش براي دل عاشقم

مرحمي باش براي دل خسته ام

مرا پريشان نكن من صبر و طاقتي ندارم

بي گناهم بخدا هيچ راهي ندارم

يادگار عشق

در كنار ساحل دريا قدم مي زدم به ياد تو

موج ها مي آمدند به كنارم و مي رفتند

اما تو نبودي

تو نبودي اما يادت در قلبم بود

تو نبودي اما به ياد تو در كنار دريا قدم ميزدم

لحظه ي باريدن باران

تنهاي تنها

در زير قطره هاي باران قدم مي زدم

اما تو نبودي

تو نبودي ولي باران بود

باران ياد تو را در دلم زنده كرد

شايد اين يك آغاز بود

آغاز دلتنگي ها

شروع آرزوهاي در كنار تو بودن

لحظه ي غروب كه رسيد

ياد تو در دلم غوغا به پا كرد

و چشم هايم به ياد تو باراني شد

كاش در كنارم بودي

آن اشك ها رو تنها تو مي توانستي از روي گونه هايم پاك كني

آن دست هاي سرد را تنها تو مي توانستي با دستهايت گرم كني

لحظه هاي دور از تو بودن مي گذرد اما خيلي دير

لحظه ها مي گذرد و سهم دلم از آن دلتنگيست

از دلتنگي تو چند قطره اشك و يك دل پر از درد دل بجا ماند

همين كه به عشق تو زنده ام براي من يك دنيا با ارزش است

اين اشك هايم

دلتنگيهايم

غصه هايم فداي آن عشق پاكت

عشق تو آنقدر مقدس است كه بخاطر آن جانم نيز فدايش خواهم كرد

هر جا كه بدون تو باشم شكي نيست در آن كه يك دلتنگم

هر جا كه باشي با هم و در كنار هم خيلي خوشبختيم

ساحل دريا يادگاري بود از دلتنگيهايم

لحظه ي باريدن باران خاطره اي بود از عشقم

و غروب كه رسيد يادگاري از چشم هاي خيسم بجا ماند

تو را ميخواهم با تمام غم ها وغصه هاي دنيا

تو را مي خواهم با دلتنگي ها و اشكهايم

اما تو نيستي

لحظه هاي تنهايي چه دير مي گذرد

دلم را به درد مي آورد

مرا از زندگي خسته مي كند

شايد اين سرنوشت من است كه اينگونه دلشكسته باشم

آهنگ زندگي غمگين شده

لحظه ها همه نفس گير شده

آهنگي به سبك سكوت و يك غم بي پايان در قلب تنهايم

چه دير مي گذرد اين لحظه هاي سخت

دير مي گذرد و اعماق دلم را مي سوزاند

حال و هواي اين لحظه ها به رنگ غروب است

آه كه چقدر اين دنيا سوت و كور است

نمي خواهم بگويم كه غمگينم

نمي خواهم احساس كنم كه نا اميدم

من يك قلب شكسته در سينه دارم

قلبي كه مدتهاست گرفتار يك سكوت بي پايان است

دلم مي خواهد سكوت قلبم را بشكنم اما بغض غريبي گلويم را گرفته است

در حالي كه بغض گلويم را مي فشارد

اين چشم ها براي خود مي بارد

ببار اي چشم هاي گريانم

تا ميتواني اشك بريز و دلم را خالي كن

ببار كه بدجور دلم گرفته است

اي غروب تلخ تو ديگر بي خيال من شو

نيا كه ديگر طاقت غم هايت را ندارم

چه سخت است اين زندگي

چه تلخ است اين لحظه ها

چه سرد است هواي قلبم

لحظه ها چقدر دير مي گذرد

اما عمرم مثل باد مي گذرد

كسي نيست اينجا

من هستم و يك قلب تنها

لا به لاي اين غم ها

نه شادي است و نه لبخندي

رنگ شادي را فراموش كرده ام

دلم را به طلوع فردا خوش كرده ام

طلوع فردا نيز در دلم براي هميشه غروب كرده

شب آمده و دل پر از دردم را خاموش كرده

من هستم و يك قلب تنها

مثل هميشه نااميدم از فردا

من هستم و يك قلب تنها مثل هميشه نااميدم از فردا

بس شنیدم داستان بــــــی کسی

بس شنیدم قصه ی دلواپســـــی

قصه ی عشق از زبان هرکسی

گفته اند از نی حکایت ها بسـی

حال بشنو ازمن این افســانه را

داستـــان ایــن دل دیوانــــــه را

                                    دل دریغا سینه ای از سنگ داشت

                                                      با دلـــم انگــار قصد جنـــگ داشــت

                                                      گویی از با من نشستن ننگ داشت

                                    عاشــقم من قصد هیچ انکار نیست

                                     لیک با عاشـق نشستن عار نیست

                                                      کار او آتــش زدن من سوختـــن

                                                      در دل شب چشــــم بر در دوختن

                                    من خریدن ناز او نفروختن

                                    بـاز آتش در دلــم افروختن

                                                      سوختن در عشق را از بر شدیم

                                                      آتشــی بودیم وخــاکســتر شدیــم

                                    از غم این عشـق مردن بـاک نیست

                                    خون دل هرشب خوردن باک نیست

                                                      آه میترسم شبی رسوا شوم

                                                      بدتر از رسواییم تنــــــها شوم

                                    وای از این صید و آه از این کمند

                                    پیش رویم خــنــده پشتم پوزخند

                                                      بر چنین نـامهــربانــی دل مبنـد

                                                       دوستــان گفتند و دل نشنید پند

                                    خانه ای ویران تر از ویرانـــه ام

                                    مــن حقیقت نیستم افسانــــــــه ام

                                                      گر چه سوزد پـــر ولی پروانه ام

                                                      فاش می گویم که من دیوانــه ام

                                    تا به کی آخر چنین دیوانگـــی

                                    پیلگی بهتر از این پروانگــــی

                                                      گفتمش آرام جانی؟گفت نــــــــــــه

                                                      گفتمش شیرین زبانی؟گفت نـــــــه

                                                      گفتمش نامهربانی؟گفت نــــــــــــه

                                                      می شود یک شب بمانی؟گفت نــه

                                   دل شبی دور از خیالش سر نکرد

                                   گفتمش افســـــــوس او باور نکرد

                                                     خود نمی دانم خدایـــــا چیستم

                                                     یک نفر با من بگوید کیـــستم

                                   وز کشیدم آه از دل بردنـش

                                   آه اگر آهــــم بگیرد دامنش

                                                      با تمام بی کسی هـــــا ساختم

                                                      وای بر من ساده بودم باخــتم

                                  دل سپردن دست او دیـوانگیست

                                  آه غیر از من کسی دیوانه نیست

                                                      گریه کردن تا سحر کار من است

                                                      شاهد من چشم بیمار مــــن است

                                  فکر می کردم که او یار من است

                                  نه فقــط در فکــــر آزار من اســت

                                                      نیتش از عشق تنها خواهش است

                                                      دوستــت دارم دروغی فاحش است

                                  یک شب آمد زیر و رویم کرد و رفت

                                  بغض تلخـــی در گلــویم کرد و رفت

                                                    مذهب او هــــرچه بــادا بـــاد بود

                                                    خوش به حالش کین قدر آزاد بود

                                  بی نیاز از مستی می شاد بود

                                  چشمهایش مـست مادرزاد بود

                                                    یک شبه از عمر سیرم کرد و رفت

                                                    من جـــوان بودم پیـــرم کرد و رفت

كم كه نه هر روز كم كم مي خوريم

                        آب مي خواهـــم سرابـــم مي دهنـد

                        عشـــق مي ورزم عذابــم مي دهـند

                                          مــن نمــي دانم كجـا رفتم به خواب

                                          از چـــه بيدارم نكردي آفتــــــــاب

                                          خنجري بر قلــب بيمـــارم زدنـــد

                                          بي گناهـــي بـــودم و دارم زدنـــد

                  بعد از اين بـا بي كسي خو مي كنم

                  هرچــه در دل داشتــم رو مي كنم

درد مي بــارد چــو بدتــر مي كنم

طالعـــم شوم است بـــاور مي كنم

                  خنجري نــامرد بر قلبــــم نشست

                  از غـــــم نامردمي پشتــم شكست

                                         نيستم از مـــردم خنجــر به دست

                                         بت پرستم  بت پرستم  بت پرست

                                                       عشق اگر اين است مرتـد مي شوم

                                                        خوب اگر اين است من بد مي شوم

                                  قـفل غــــــم بـــر درب سلولم مزن

                                 من خودم خوش باورم گولـــم مزن

مــــن نمي گــويم خاموشم نكـــــن

مــــن نمي گــويم فراموشم نكــــن

                       مــــن نمي گــويم كه بامن يار باش

                       مــــن نمي گويم مراغمخـوار باش

                                          مــــن نمي گويم دگرگفتن بس است

                                          گفتن امـــا هيچ نشنيدن بــــس است

                                                            روزگــــارت باد شيرين شــاد باش

                                                            دستِ كم يك شب توهم فرهـاد باش

                                           واي رسم شهرتـــــان بيداد بـــــود

                                           شهرتان از خـــــون ما آبـــــاد بود

                  از دور ديوارتان خــــون مي چكيد

                 خون من فرهاد و مجنون مي چكيد

خسته ام از قصه هاي شومتــــان

خسته ام از همدردي مصنوعيتان

                 عشق از من دور و پايم لنگ بود

                  قيمتش بسيار و دستم تنــــگ بود

                                     كوه كندن گـــر نبـــــاشد پيشه ام

                                      بويي از فرهــــــاد دارد تيشه ام

                                                      گـــر نرفتم هردو پايم خستـه بود

                                                      تيشه گــــــر افتاد دستم بسته بود

                                                                      هيچكس دست ما را وا كرد نــه

                                                                      فكر دست تنگ ما را كرد نــــه

                                                هيچكس اندوه ما را ديد نـــــــه

                                                هيچكس از حال مل پرسيد نــه

                       هيچكس چشمي برايم تــــــر نكرد

                       هيچكس يك روز بامن ســـــرنكرد

هيچكس اشكي براي مـــن نريخت

هر كه با ما بود از ما مي گريخت

                   چند روزيست حال مــن ديدنيست

                    حال من از ايـن و آن پرسيدنيست

                                   گـــاه بر روي زمين زل مي زنم

                                   گــــاه بر حـــافظ تفعل مـــي زنم

                                              حـــــافظ ديــــوان فـالم را گرفت

                                               يك غزل آمـد كه حــالم را گرفت

                                                               مـــا ز يــاران چشم ياري داشتيم

                                                                خــود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

                              بله غلط بود آنچه مي پنداشتيم

     در ســــــرم سودای جامی بـــی زوال

     پرسه ای آغاز کردیم در خیــــــــــــال

     دل بــیــاد آورد ایـــــــــــام وصــــــــال

     از جدایی یک دو سالی می گذشــــــت

     یک دو سال از عمر رفت و برنگشت

      دل بـــــیـــاد آورد اول بـــــــــــــــار را

      آن نظــــر بـــــازی و آن اســـــرار را

      آن دو چـــشــــــم مســـــــت آهـو وار

    همچو رازی مبهم و سر بستــه بـــود

     چــون من از تکرار او هم خسته بود

            آمــــد و هــم آشیـان شد بــا مـن او         

                    همنشین و هم زبان شد بـــا مـن او

                         خسته جان بودم که جان شد با من او        

                                 ناتوان بود و تــــــوان شــد بـا مــن او

                                        دامـــنش شد خواگـــاه خستگـــــــــــی           

     اینچـــنیــن آغــاز شــــــــد دلبستگــــی

        وای از آن شب زنده داری تا سحر   

                                         وای از آن عمری که با او شد بسر

                                  مـــسـت او بودم ز دنیـــــا بی خبــــر

                           دم به دم این عشــــق می شد بیشتر

           گفتــــگوهـــا بیــــن مــا آغـــاز شــد

                          گـفـتمـش            

            گفتمش در عشـق پا برجاســت دل           

            گـــر گشایی چشم دل زیباســت دل

                                گر تو زورقبان شوی دریـاست دل 

                                بــــی تــو شــام بی فرداســـــت دل

            دل ز عشـــق روی تو حیران شده

            در پی عشـــــق تو سرگردان شده    

           گفـت در عشقــــت وفـــادارم بدان

            من تو را بس دوست میدارم بدان

                                 شوق وصلت را به سـر دارم بدان

                                 چـــون تویی مخمــور خمارم بدان

            با تو شـــادی میشود غم های من 

   گـفـتـمـش

گفتمش عشقت به دل افسون شده

دل ز جادوی رخت افســـــون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده  

عالــم از زیباییت مجــــنـــون شده

     بر لبـــم بگذاشت لـــــب یعنی خموش    

طعم بوســه برد از سرم عقل و هوش

  در سـرم جز عشـــــق او ســــودا نبود 

 بهر کــس جز او در این دل جـــــا نبود

 دیـده جز بـــــــر روی او بیـــنا نبـــــود

همـچوعشــــق من هیچ گــل زیبا نبود

خـــوبـــــــی او شهـــره ی آفــــاق بود

در نجــــابت در نکــــوهی طـــــاق بود

روزگـــــــــــــــــــار

روزگــــار اما وفــــا با ما نداشت

طاقــــت خوشبختی مــا را نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت 

بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصــه هجران بود و بس

حسرت و رنـج فراوان بود و بس

یار ما را از جدایــی غــــــــم نبود 

درغمش مجنون عاشــق کم نبود

بر سر پیمان خود محکــم نبــــود

سهم من از عشــق جز ماتم نبود

با من دیوانـــه پیمــــان ســــاده بست

ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

بــــــی خبـــر پیمان یاری را گسســت

ایــــن خبــــر ناگه پشتم را شکســـت

آن کبـــوتـــر عاقبــت از بند رفـــــــت

رفـت و با دلـــداری دگرعهــــد بسـت

با که گویم او که هم خون من اسـت

خصم جان و تشنه ی خون من است

بخـــــت بــد بین وصل او قسمت نشد

این گــدا مشمول آن رحمــــت نشـــد

آن طـلا حاصل به این قیمــت نشــــد

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست            با چنین تقدیــــر بد تدبیر نیست

از غمـــش با دود و دم همدم شــدم           باده نوش غصه ی او من شدم

مست ومخمورو خراب از غم شدم           ذره ذره آب گشتم کـــــــــم شدم

آخـــــــر آتـــــش زد دل دیوانـــه را           سوخت بی پروا پر پروانـــه را

عشق من از من گذشتی خوش گذر  

بعد از این حتی تـــــــو اسمم را نبر

خاطراتم را تـو بیرون کن ز ســـــر

دیشب از کف رفت فردا را نگــــــر

آخــــر این یکبار از من بشنو پنــد

بر مــــن و بر روزگــارم دل مبنمد

عاشقــی رادیر فهمیدی چـه ســـود 

عشـــــق دیرین گسسته تــار و پـود

گر چه آب رفتـــــه باز آیـــد به رود 

ماهــــــی بیچاره امـــا مـــرده بـــود

بعد از این هم آشیانت هرکس است

باش با او یاد تـــــو ما را بس است

      یاد تو ما را بس است

   نمیدونم ازکجا شروع کنم قصه ی تلـــخ زندگیــمو

         نمیدونم چرا قسمت میکنم روزای خوب زندگیمو

                    چــــــــرا تو اول قصه همه دوســـم میدارن

                             وسط قصه میشه سر به سر من میزارن

                                 تا میخواد قصه تموم شه همه تنهام میزارن

                                        میتونم مثل همه دورنگ باشم دل نبازم

                                           میتونم مثل همه یه عشق بادی بسازم

                                       تا با یک نیش زبون بترکه وخراب بشه

                             تا بیان جمعش کنن حباب دل سراب بشه

                   میتونم بازی کنم باعشق و احساس کسی

               میتونم درست کنم ترس دل و دلواپسی

                میتونم دروغ بگم تا خودمو شیرین کنم

                   میتونم پشت دلا قایم بشم کمین کنم

                       ولی با این همه حرفا باز منم مثل اونام

                             یه دروغگو میشم و همیشه ورد زبونام

                                  یه نفر پیدا بشه به من بگه چکار کنم

                                      باچه تیری اونی که دوسش دارم شکار کنم

                                           من باید از چی بفهمم چه کسی دوسم داره

                                                   توی دنیا اصلا عشق واقعی وجود داره

نمی توان گفت و حتی نمیتوان سرود

با تو بودن قصه شیرینی است به وسعت تلخی تنهایی

و داشتن تو فانوسی به روشنایی هر چه تاریکی در نداشتند

و...و من همچون غربت زدای در اغوش بی کران دریای بی کسی

به انتظار ساحل نگاهت می نشینم و می مانم تا ابد

وتا وقتی که شبنم زلال احساست زنگار غم را از وجودم بشوید

کاش قلب وسعت می گرفت شمع با پروانه الفت می گرفت

کاش توی جاده های زندگی خنده هم از گریه سبقت می گرفت.